แง่มุมจิตวิทยาที่เราได้เรียนรู้จากภาพยนตร์เรื่อง In Time ล่าเวลาสุดนรก

ผมไม่ใช่นักวิจารณ์ภาพยนตร์ ผมไม่ได้มีความสามารถขนาดนั้น แต่ช่วงนี้รีวิว Gadget เยอะไปหน่อยชักจะเอียน เลยขอเก็บ Acer Aspire S3 Ultrabook ไว้คราวหน้าก่อน ประกอบกับผมเพิ่งได้มีโอกาสดูภาพยนตร์เรื่อง In Time หรือชื่อภาษาไทยคือ “ล่าเวลาสุดนรก” มาพอดี และผมว่ามันมีอะไรที่น่าสนใจ น่าพูดถึงอยู่ไม่น้อย

สำหรับคนที่ยังไม่ได้ดูภาพยนตร์เรื่องนี้ ขอบอกไว้ก่อนว่าบล็อกของผมตอนนี้มีบางส่วนที่สปอยล์อยู่หลายส่วนนะครับ

เรื่องราวคร่าวๆ ของ In Time ก็คือ โลกในอนาคตที่มนุษย์ค้นพบวิธีตัดต่อพันธุกรรมทำให้เซลล์ของร่างกายหยุดการแก่ชรา แต่นั่นก็ส่งผลให้ประชากรอาจล้นโลกได้ จำนวนประชากรจึงจำเป็นต้องถูกควบคุม ดังนั้นเมื่อใครก็ตามอายุครบ 25 ปี นาฬิกาที่ติดตัวมาแต่กำเนิดจะเริ่มเดิน เวลาของทุกคนจะเหลือเพียง 1 ปี หากต้องการมีชีวิตต่อไปต้องหาเวลามาเติมเพิ่ม … ระบบสกุลเงินที่เรารู้จักหายไป ระบบเวลาเข้ามาแทนที่ การจับจ่ายใช้สอยอะไรก็ตามต้องใช้เวลาของเรา นั่นหมายความว่าหากเราจับจ่ายฟุ่มเฟือยก็เท่ากับเวลาชีวิตของเราเหลือน้อยลง ต้องทำงานหาเวลามาเพิ่มให้กับตัวเอง